माझी आणि नरेन्द्र चपळगावकरांची गेल्या पासष्ट वर्षांपासून मैत्री आहे. आम्ही एक़मेकांना सुख-दु:खाच्या अनेक प्रसंगांतून जाताना पाहिले आहे आणि एकमेकांना साथही दिली आहे. आमच्या जीवनातले अनेक महत्त्वाचे निर्णय आम्ही दोघांनी एकमेकांशी चर्चा करून घेतले आहेत. त्यामुळे चपळगावकर आतापर्यंत कशासाठी आणि कसे जगत आले,

शिक्षक आणि प्राध्यापक, वकील आणि न्यायाधीश, कार्यकर्ते आणि पदाधिकारी, पत्रकार आणि संपादक,  वक्ते आणि लेखक अशा भूमिकेत वावरत आलेले नरेन्द्र चपळगावकर मराठी साहित्य संमेलनाचे अध्यक्ष झाले आहेत. संमेलन विदर्भात, वर्ध्यात  होत आहे, तेव्हा दोन-तीन  योगायोगांचा उल्लेख सुरुवातीलाच करायला हवा. चपळगावकर महाविद्यालयीन शिक्षणासाठी वर्षभर का होईना अमरावतीत होते.

महाराष्ट्राप्रमाणे मराठवाड्याची म्हणूनही न्यायमूर्तीची एक प्रभावळ आहेच. जुन्या हैदराबाद संस्थानातील न्या. कोरटकर, न्या. एकबोटे आणि महाराष्ट्र राज्य स्थापनेनंतरचे न्या. व्यंकटराव देशपांडे, न्या. कुडूकर, न्या. कानडे यांच्यानंतर नाव घ्यावे लागते ते चपळगावकर यांचेच. बीड जिल्ह्याने उच्च न्यायालयाला न्यायमूर्तीची पूर्तता करण्यात कसलेच उणेपण ठेवले नाही. न्यायमूर्तीपदाच्या त्या ताजव्याला तोलून धरताना न्याय, विवेक ढळू न देता आचरण करणाऱ्या नरेन्द्र चपळगावकर या नावाला म्हणूनच मोल आहे. दबदबा, अधिकार, सन्मान व मानमरातब या पलीकडेही भल्या- बुऱ्यासह एक सामान्य माणूस असतो, याची जाण जागती ठेवणारा, माणुसकी हेच मूल्य प्रमाण मानणारा, संवेदनशील लेखक म्हणून चपळगावकर वेगळे ठरतात.

आठवले तसे – नंदिनी चपळगावकर

मला माझ्या आयुष्यातील कितीतरी गोष्टी आठवतात, अगदी वयाच्या पाचव्या वर्षांपासून! मराठवाड्यातल्या बीड जिल्ह्यातील परळी- अंबाजोगाईसारख्या तेव्हाच्या गावात माझे बालपण आणि लग्नापूर्वीचे आयुष्य गेले. मी पांडे या अंबाजोगाईच्या वतनदार घरातील. मला तेव्हाचे ते वाडे, वाड्यातील अनेक एकत्र कुटुंबे, त्यांचे संसार, जीवाभावाची माणसे, परिस्थितीचे हेलकावे, या हेलकाव्यांचे जगण्यावर आणि परस्पर संबंधांवर होणारे परिणाम, कुटुंबातील रागलोभ असा कितीतरी तपशील आठवतो.

माझ्या आई-बाबांना चार मुलं. आम्ही चौघंही स्वभावानं अगदी वेगळे आहोत. पण तरीही आम्हा मुलांमध्ये काही गोष्टी सारख्या आहेत. आम्ही माणसांमध्ये रमतो, आमच्या आजुबाजूला असलेल्या लोकांना काही अडचणी असतील तर आम्ही त्या आमच्याच अडचणी आहेत, असं मानून चालतो.